Toen ik in 1968 toeschouwer was bij een rit voor antieke auto's wist ik meteen, dat dit een mooie hobby voor mij -zou kunnen worden, en toen iemand mij attent maakte op een advertentie in een autoblad, kwam ik in contact met een Noor uit Kristiansand, die een Chevrolet Cabrio uil 1929 te koop aanbood.

Na de nodige schriftelijke en telefonische informatie zond hij mij een fotokopie van de auto uit de prijscourant van 1929, hier heb ik 14 dagen naar zitten kijken, en uiteindelijk (stom genoeg ongezien) de auto gekocht, want hij voldeed aan mijn wensen.

Het moest een 4 à 5 persoons open auto zijn, met vier wielremmen, en ouder dan 1 januari 1930 om lid te kunnen worden van de Pionier Automobiel Club.

Wel nu de auto werd betaald en op de boot naar Rotterdam gezet.
Toen ik de auto daar op kwam halen en informeerde waar die stond, zeiden de havenwerkers zo, die circuswagen is die van U" waarop ik onbelemmerd antwoordde en vertelde dat ik een Chevrolet uit 1929 gekocht had.

Er stond inderdaad een circuswagen, hij was met de kwast knalrood geschilderd en voorzien van allerhande Noorse teksten.

Het was gelukkig wel een Chevrolet uit 1929, maar wat was hij slecht, onmogelijk, maar ja, er was geen weg terug ook al omdat ik aan familie en vrienden verteld had over de aankoop van een schitterende antieke auto. Moed houden en beginnen, ik schatte dat de restauratie  2 tot 3 jaar zou gaan duren.

de tweedelige houten met plaat bekleedde carrosserie werd van het chassis gehaald, en aan de kant gezet, de motor uit het chassis genomen en de voor en achterkant gedemonteerd. l let chassis werd schoongemaakt, voorzien van hier en daar nieuwe klinknagels, gelast, gestraald en opnieuw zwart gespoten. De vooras kreeg nieuwe stuurbussen, en evenals de achteras voorzien van nieuwe kogellagers en afdichtingen. De vier remmen werden eveneens onderhanden genomen. De houten spaken was een probleem, deze zaten allen los in de ijzeren velgen, zodat alle wielen slingerden om de wielnaaf.

Na een paar nachtjes slapen wist ik het, alle spaken werden aan een kant voorzien van ijzeren busjes, en opnieuw in de stalen velgen geperst, ze zitten nog steeds goed. Bij droog weer moeten ze wel niet een plantenspuit goed nat gespoten worden, zodat ze weer opzwellen, en vaster gaan zitten.

De motor een 6 cilinder in lijn was zeer slecht, alle gietijzeren zuigers zaten vastgeroest in het motorblok, maar uiteindelijk lukte liet met Coca-Cola, dieselolie en een zware hamer om ze lus te krijgen. Nieuwe originele zuigers heb ik na veel informatie op de kop getikt in Gouda. het is dan inmiddels 1972. De totale revisie. van de motor werd gedaan door een Helmonds bedrijf, er was niet direct haast bij, maar elke 2 a 3 maanden ging ik toch kijken hoe ver het gevorderd was.

Na 1,5 jaar was de motor gereed en heb ik deze goed geolied weggezet, voorlopig had ik hem toch nog niet nodig.

Het houtwerk van de carrosserie was inmiddels vernieuwd door een bevriende meubelmaker, en het plaatwerk en de spatborden waar nodig vervangen en gelast door Wim van de Heuvel uit Stiphout, het houtwerk van de deurtjes had ik zelf onderhanden genomen.
In 1976 werd de motor en de versnellingsbak in de chassis geplaatst. Tijdens het opbouwen van de motor kwam ik tot de ontdekking, dat er onderdelen van de cilinderkop ontbraken, de volgende dag direct naar het revisiebedrijf. Tot mijn grote schrik waren zij enige tijd geleden gestopt met het reviseren van motoren. Alle overtollige zaken waren als schroot naar het woonwagenkamp verdwenen, dus ook mijn ontbrekende onderdelen.

Na heel veel telefoontjes en speurwerk heb ik gelukkig een compleet motorblok met de ontbrekende onderdelen op de kop kunnen likken ergens in de Gelderse Achterhoek.
De motor zou nu opgebouwd worden, en met de hulp van een vriend hebben we deze aan het lopen gekregen. Prachtig en een stimulans om snel verder te gaan. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen de volgende dag bleek dat er water bij de motorolie zat, oorzaak een scheur in de cilinderkop. Wat was ik blij, dat ik inmiddels een reserve motor met een goede cilinderkop had, alles opnieuw gemonteerd, en de motor liep als een zonnetje.

Het plaatsen en voormonteren van de carrosserie, de treeplanken, de motorkap en de spatborden was nu aan de beurt, en niet gemakkelijk karwei, eens te meer daar alles goed moest passen vooral de 4 deuren. Het hele jaar 1978 ben ik hiermee bezig geweest.
De kapconstructie werd voorzien van nieuwe tonen en was het dak gereed en voor
Dankzij de geweldige hulp en' aanwijzingen van Wim van den Heuvelen zijn broer is het Mij in 1,5 jaar, 3 avonden per week, gelukt dit te realiseren. U moet zich, voorstellen dat het spuitklaar maken (schuren en plamuren) voor mij helemaal nieuw was, en het van grond af aan helemaal met stoelen leren Vooral na de vakantieperiode moest ik alle moed verzamelen om weer te beginnen

Maar het resultaat mag er zijn en dit gaf veel voldoening. De originele groene kleur was terug te vinden op de deuren, en werd nagemaakt, zodat de carrosserie en de motorkop hiermee gespoten zouden worden. De spatborden en alle onderdelen diep zwart.
toen moest de echt leren bekleding en de linnenkap nog gemaakt worden, een vriend van mij leverde het bruine leer, en Kees van Hoof uit Nuenen het interieur en aan de hand van verscheidene foto's werd de linnen kap precies nagemaakt. Het heeft wel een paar maandjes geduurd maar het ziet er perfect uit.

Na 12 jaar hobbyen, knutselen, onderdelen zoeken en uitdenken vond op 7 november de technische keuring plaats bij de rijksdienst voor wegverkeer in Veldhoven.
Ik was er niet helemaal gerust op, had er nogal wal lijd voor uitgetrokken en veel documentatie materiaal meegenomen. De heren in Veldhoven vonden het een schitterende auto, en waren zo enthousiast dat ze na de keuring perse een ritje wilde vlaken, wat ik dan ook graag gedaan heb.
Bijzonder trots was ik dan ook op 17 november 1982 om het kenteken in ontvangst te mogen nemen.

Met mijn vrouw en zoons konden we eindelijk gaan rijden, en deelnemen aan ritten voor antieke auto's door heel Nederland en België.
Vooral de 7 daagse vakantie in Engeland was fantastisch, alsmede de grote rally die ik met mijn zoons in 1988 ook in Engeland heb gereden.
AI met al is' het toch een veel werk geweest, wat ik volkomen onderschat heb.
In het begin zaterdags en zondags middag, en toen mijn kinderen groter werden, maandag, dinsdag en donderdag avond van 8 tot 12 en soms nog later.


Het viel lang niet altijd mee, maar het heeft me veel voldoening gegeven, en ik liet er veel van geleerd, wit me daarna dikwijls goed van pas is gekomen.